Jelmer's Infostek
artikelen geschreven
door Jelmer Uitentuis
Opkomen voor de minderbedeelden
De SP geeft op t moment dat vrede opgebouwd moet worden niet thuis
De oorlog in Afghanistan is beeindigd. De Taliban is verdreven, maar naar Al Quaida is Bush nog steeds op zoek. Ondertussen is de nieuwe regering onder leiding van Hamid Karzai aangetreden en gloort er enige hoop op een verbetering van de leefsituatie van de Afghanen.
De stabiliteit in het land is echter broos; twintig jaar oorlog betekende twintig jaar strijd in binnenlandse gevechten en buitenlandse grootmachten. Waar geweld onderdeel is van de samenleving is het moeilijk te verdrijven, waar het onderdeel is van het dagelijks leven is het normaal.
In Afghanistan is geweld zodanig normaal geworden dat mensen om de eigen veiligheid te kunnen waarborgen met automatische wapens over straat lopen. In dat land heerst het recht van de sterkste op meerdere fronten; wie kan de beste wapens betalen, wie kan het snelste schieten.
Je kunt blij zijn dat de macht van de Taliban ten einde is. Hoewel je kritiek kunt hebben op de gewelddadige interventie van de Amerikanen die nog steeds niet tot het eigenlijke doel hebben geleid; de ontmanteling van Al Quaida en de arrestatie van Osame Bin Laden. Als dat er ooit van komt, en als de Amerikanen dat bekend zullen maken, zal de plaats van de strijd tegen het terrorisme al lang ergens anders liggen.
De relatieve rust onder de Taliban in Afghanistan was een gewelddadige. Talrijke incidenten deden zich voor in de door het Taliban regime gedomineerde samenleving; gewelddadige gebeurtenissen werden niet uniform bestraft, willekeur in rechtspraak was aan de orde van dag. De Taliban veroorzaakte een door hen gedicteerde verdeel en heers politiek.
De uitwassen kennen we: vrouwen mochten niets, muziek was verboden, elektriciteit ook. De politiek van de Taliban sloot henzelf echter uit voor deze verboden.
In een samenleving waar het recht van de sterkste op de meest gruwelijke manier gestalte heeft gekregen is het wennen een nieuwe verhouding aan te gaan nemen. Daarbij moeten mensen in het land wennen aan het bestaan van autoriteit; een autoriteit die op basis van gelijkwaardigheid moet gaan opereren, en een pacificatie waarin mensen leren compromissen te sluiten.
Het is overgaan van het recht van de sterkste op het recht van iedereen, het is het overgaan van het oplossen van conflicten met wapens naar het oplossen van conflicten door met elkaar te praten.
Ieder gewelddadig incident kan aan dit beginnende proces een einde maken. Toch is de belangrijkste garantie om deze gewelddadige incidenten in de kiem te smoren in de Afghaanse samenleving niet aanwezig; dat is namelijk een authoriteit die toe wil en kan zien op de gelijkwaardige behandeling van iedereen.
In Bonn hebben verschillende Afghaanse groeperingen het eerste compromis op tafel kunnen leggen; de regering is zaterdag aangetreden. Deze regering heeft onontbeerlijke hulp nodig om zich te beschermen tegen de militaire suprematie van groeperingen, maar ook inidvidueen die op kruit zitten. Maar ook om binnen het land de sporen van twintig jaar lang het recht van de sterkste uit te kunnen wissen.
De Nederlandse regering heeft daarom besloten een bijdrage te leveren aan een beperkte troepenmacht voor het Aziatische land. Er was slechts een van de politieke partijen tegen deze troepenzending. Laat dat nu net de partij zijn die zegt op te komen voor de minderbedeelden.
De SP heeft zich vanaf het begin van de oorlog in Afghanistan verzet tegen militaire geweldsuitoefening. Hun streven om de aanpak te beginnen bij de bron van het terrorisme ondersteunt iedereen, maar op het moment dat de SP de kans heeft daar inderdaad iets aan te doen geeft het niet thuis. Een rare gedachtenkronkel, maar we zien het wel vaker. Zolang je tegen bent kun je je vingers niet branden.
Maar voor welke minderbedeelden is deze SP eigenlijk? Marx schreef: 'Proletariers aller landen.' Zolang de SP zich alleen bekommert om de zwakkeren in de Nederlandse samenleving, blijf ik tegen
2002