Jelmer's Infostek
artikelen geschreven
door Jelmer Uitentuis
De redenen voor de roadmap doen er niet toe
Sharon zou verschillende redenen hebben om de roadmap to peace te ondertekenen.
De overwinning van Sharon's Likud partij bij de verkiezingen in januari leek iedere hoop op pacificatie van het Palestijns Israelisch conflict te dwarsbomen. Toch tekende Sharon de routekaart naar vrede, wat niemand ooit van hem verwacht had. De vraag blijft of er werkelijk vrede komt; maar met enige scepsis en terughoudendheid gloort er een beetje hoop. Waarom heeft Sharon gekozen de roadmap te onderschrijven? Ik som een aantal redenen op:
Allereerst was er de politieke druk vanuit de regering van bondgenoot Bush. De VS kunnen eisen stellen tegenover Israel welke geen ander land of continent kan. Bush heeft zijn signatuur mee; hij vertolkt een even harde koers als Sharon doet.
Ten tweede ook de economische steun die de VS aan Israel kunnen leveren wordt geringer. De economie van Israel is sinds het uitbreken van de tweede intifada in het slop geraakt, en wel zodanig dat hulp van buitenaf geboden is. Natuurlijke bondgenoot Bush kan deze steun niet meer garanderen, die heeft zijn handen vol aan de Amerikaanse luchtbel.
Als derde kan ook het uitblijven en terugtrekken van buitenlandse investeerders worden genoemd; oorlog is reeds jaren een reden voor bedrijven om zich terug te trekken van de markt.
Ten vierde; Israel heeft zich wereldwijd in het verdomhoekje laten plaatsen. Weinig media in de wereld zijn positief over het optreden van het Israelisch leger in de bezette gebieden. In Israel komen geen toeristen meer, en het algemene beeld van het heilige land is er een van strijd, bomaanslagen en een keihard optredend Israelisch leger. Het wegvallen van het toerisme is een economische strop waar je u tegen zegt, en het duurt jaren alvorens dat weer hersteld zal zijn.
Een vijfde reden ligt in de nieuwe regering van Israel; sinds de oprichting van de staat Israel in 1947 is de macht van de orthodox joden niet zo klein geweest. Extremisten bepaalden veelal de scherpe lijnen van het beleid, en weigerden consequent mee te werken aan de oplossing van het conflict. Nu heeft Likud de touwtjes in handen en heeft Sharon de samenwerking gezocht met Sjinoej, die nadrukkelijk ten doel had gesteld de macht van de extremistische joden te breken, en twee nationalistische partijtjes. De mogelijkheid die Sharon heeft opengelaten is het breken met de huidige coalitie, om de nationalistische partijtjes te wippen om met de arbeiderspartij te komen tot werkelijke stappen.
Als zesde kan dan ook nog de eigendunk van Sharon genoemd worden, als hij er in slaagt duurzame vrede te bewerkstelligen zal hij de geschiedenis ingaan als de man van de vrede, in plaats van de harde lijn.
Een zevende reden kan gevonden worden in het feit dat na de oorlog in Irak iedere mogelijkheid voor instabiliteit in de regio zoveel mogelijk moet worden vermeden en dat zowel Bush als de EU daarop aandringen, en van beide kanten concessies eisen.
Als achtste reden, en dat is op zich nieuw; met de oorlog tegen het terrorisme is Bush gelegitimeerd van de Palestijnen harde concessies te eisen. Veelal leek het er op dat Arafat veel zou krijgen en Israel veel zou inleveren, hoewel dat niet geheel waar was, was die vrees wel degelijk aanwezig.
Ten negende was de schok dat ook van buiten Israel mensen Israelische doelen gingen aanvallen groot; het verzet tegen het conflict wordt mondialer en daardoor des te bedreigender. En de dreiging tegen Israel richt zich even hard tegen de bondgenoot Amerika. Ik noem evengoed de aanslag in Tel Aviv door twee Britten dan de aanslagen in Kenia op een hotel en een vliegtuig, en die in Casablanca.
Een tiende reden kan ook liggen in Sharon's overtuiging dat hij hiermee een verdere legitimatie van zijn keiharde beleid kan bewerkstelligen. Hamas heeft reeds aangegeven door te gaan met bomaanslagen plegen, en als dat gebeurd is de meest legitieme reden voor Sharon om zich terug te trekken uit het vredesproces.
Hopelijk is die laatste reden slechts fictie. Het bewijst mijn scepsis.
De genoemde argumenten om de roadmap te ondertekenen zijn en lijken slechts opportunistische redenen. Daarom is de vrees dat het bij woorden blijft en er weinig terecht komt van de werkelijke vrede bij velen aanwezig. Het enige wat ons echter te doen staat is de spelers in dit conflict, waaronder Sharon, het voordeel van de twijfel te geven. Het vredesproces zal alleen maar verstoord worden als we de argumentatie om mee te doen niet voor lief te nemen. Welke achtergrond er ook achter de vrede zit, het gaat uiteindelijk slechts om het doel dat die vrede er komt. Kortom; de redenen voor de roadmap doen er niet toe.
2003 - OverDWARS