Nieuwe lijsttrekker Leefbaar Nederland gaat compleet de mist in in het gedoogdebat, en kruipt programmatisch bij Fortuyn op schoot
Fred Teeven is de nieuwe lijsttrekker van Leefbaar Nederland. Nadat Pim Fortuyn de laan uitgestuurd was, was Leefbaar naarstig op zoek naar een nieuw gezicht. In tegenstelling tot mijn eerdere verwachtingen is het Jan Nagel niet geworden; die komt vanwege de blamerende nederlaag van zijn Leefbaar in Hilversum echter wel in de Tweede Kamer.
Fred Teeven, officier van justitie, een niet echt charmante lijsttrekker, heeft verstand van veiligheid. Hij deed voor het OM grote zaken, maar beklaagd zich nu over het gebrek aan daadkracht van zijn egen werkomgeving. Er is gedrevenheid om Nederland leefbaarder te maken. In zijn aanvaardingsspeech gaat hij in op hoe onleefbaar Nederland is. Daarbij predikt hij op politiek correctere wijze dan zijn voorganger strenge aanpak van van alles en nog wat, en stigmatiseert ook hij er rustig op los als het gaat om allochtonen.
Het meest verbaasd mij de aanval op het Nederlandse gedogen. Anderhalf jaar na het geruchtmakende artikel dat de politieke jongerenorganisaties schreven, komt spuit elf met een sterke veroordeling van wat de jongeren al politieke onduidelijkheid noemde. Maar Teeven doet iets wat op z'n minst opmerkelijk is; de eigenzinnig brommende officier van justitie haalt uit, maar verward alles wat maar een beetje op gedogen lijkt ook werkelijk gedogen te noemen.
'De politici in Den Haag zijn bang. Bang om duidelijke taal te spreken over de problemen die leven in de maatschappij. Bang om moeilijke beslissingen te nemen die noodzakelijk zijn om de problemen te tackelen. Dus wat doet politiek Den Haag? Het gedoogbeleid is de ware reden dat problemen niet worden aangepakt. [...] Gooi er een paar miljard tegen aan en gedoog de rest.'
'Zo kan het niet langer.' Teeven heeft gelijk, maar de vraag is of dit gedoogbeleid is. Teeven zou immers beter moeten weten; gedoogbeleid is een wettelijke danwel beleidsverankering van een dubbele moraal. Nee zeggen in de wet, maar in diezelfde wet aangeven dat het toch mag. Gedoogbeleid is ook; een beleid maken waarin de paradox van gezond verstand het van de moraal wint.
Maar Teeven verward gedogen met investeren zonder het beleid te wijzigen; iets wat zou kunnen omdat de vraag naar een bepaalde dienst toeneemt. Teeven verward gedogen met wanbeleid; niet adequaat optreden wanneer er problemen reizen. Dat is dus niet gedogen, en dat zou Teeven moeten weten.
In het verloop van de aanvaardingsspeech gaat Teeven gelukkig nauwelijks meer in op het gedogen, en komt zijn ware politieke programma meer voor het voetlicht te staan. Een keihard repressief beleid staat hij voor, hij laat het ook niet na om Nederland zeer dichtbevolkt te noemen, en overbelasting van de collectieve sector rechtstreeks toe te schrijven aan de hoeveelheid immigranten.
In het onderwijs bekritiseert hij de compromiscultuur, wat Fortuyn in zijn boek 'De puinhopen van acht jaar paars' precies hetzelfde doet. Ook voor zorg roept hij: 'minder beleidsmakers, en meer uitvoerders.' Teeven's aanvaardingsspeech is een lieflijke programmatische streling voor ex-lijsttrekker Fortuyn. Maar Teeven lijkt een roepende in de woestijn, die over een aantal maanden op de schoot van de vroegere frontman gaat zitten.
Nederland is 'een vijver van gedogen en poldercultuur.' De gevestigde politiek streeft naar machtsbehoud en luistert niet naar de burgers. En ook de oppositie heeft dit allemaal gedoogd. Een vreemde constatering; welke definitie van gedogen gebruikt Teeven hier nu weer? Directe invloed en een politiek die gericht is op de burger; duidelijke politiek. Dat kan niet met, maar ook niet zonder gedogen.
Duidelijkheid vereist het stoppen van gedoogbeleid. Op de burgers gerichte politiek betekent actievere benadering, meer individuele verantwoordelijkheid, maar ook af en toe dingen door de vingers zien. Als dat wanbeleid zou zijn, dan mag dat niet onder de pet gehouden worden. Gedogen is niet hetzelfde als compromissen sluiten; een beetje grijs mag. Maar wel een bewuste en duidelijke keuze voor het gevoerde beleid. Zou Teeven dat ooit door krijgen?